motivation
ขอบคุณทุกกำลังใจอย่างเป็นทางการ
ทั้งพี่ๆที่เรียนโทด้วยกัน
เพื่อนเก่าจากเอกภาษาวรรณ
เพื่อนทางไดอารี่ที่ให้กำลังใจแม้จะเพิ่งรู้จักกันและไม่เคยเห็นตัวจริงกันด้วยซ้ำ
และที่สุด และขาดไม่ได้คือพ่อ แม่ผู้มีพระคุณสูงสุด
เอาล่ะ คนรักเราเยอะขนาดนี้
ทำไมเราไม่รักตัวเองมั่งล่ะ
กำลังใจนี่สำคัญจริงๆ
คนญี่ปุ่นชื่อโมริ ทำวิจัยว่าเด็กมหาลัยที่อ่านภาษาอังกฤษเก่งๆได้นั้น ไม่ได้เป็นเพราะจบคอนแวนต์
หรือไปเมืองนอกมา
แต่มันเป็นเพราะคนๆนั้นมีความเชื่ออยู่ลึกๆว่าตัวเองน่าจะอ่านหนังสือภาษาอังกิดเก่ง เค้าเลยอยากอ่าน
ยิ่งอ่านมากก็ยิ่งมีความรู้มากกว่าคนที่ไม่ค่อยอ่าน ความรู้มากกว่าก็ทำให้มีความโดดเด่น รอบรู้กว่า ก็เลยยิ่งอ่านเพิ่มไปอีก
แล้วก็เก่งขึ้นอีก เป็นวัฎจักรไม่จบสิ้น
เราก็เลยเอาเรื่องนี้มาทำเป็น IS เพื่อจบ ปอโท ของเรา โดยมาลองกับเด็กไทยว่ามีแรงบันดาลใจอะไร มีปัจจัยไหนบ้าง ที่ทำให้อยากอ่าน และเก่งภาษาอังกฤษ
การอ่านมันเป็นสิ่งที่ไม่ว่าใครก็รู้อ่ะนะ ว่ามีประโยชน์ต่อตนเอง แต่ว่า
คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยากอ่าน
เออ แล้วคนไทยที่รักการอ่านโดยเฉพาะอ่านอังกิดล่ะ จะเป็นเพราะอะไรดลใจ
ตั้งแต่ทำมาก็ได้รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้
อาทิเช่น ค่าจ้างในการวัดและประมวลผล SPSS มันแพงกว่าที่คิด แพงงงงงง
ทำเองก็ไม่รู้จะยังไง ทำโปรแกรมนี้ไม่เป็นอ่ะ
เอาเหอะเก็บข้อมูลมาก่อน เดี๋ยวหาคนทำอีกทีแล้วกันวะ ใครทำเป็นมั่งเนี่ย ไม่เอาพวกบริษัทนะ
เฮ้ย อย่าไปตกใจ
สัญญากับพี่ตั้มแล้วว่าเราจะเสร็จให้ได้ ก็ต้องเสร็จ
มีพี่สาวแสนดีคนนี้เป็นอีกหนึ่งกำลังใจ
สู้เว้ยยยยยยยยยยย
ถึงพี่ตั้ม
พี่สาวที่แสนดี
ผู้หญิงที่เป็นนิยามของคำว่า งาม
ซึ่งมันยิ่งใหญ่กว่าคำว่าสวย
พี่ตั้มรับฟัง และอยู่ข้างปุ้ย
ทั้งที่พี่ตั้มก็เหนื่อยกับชีวิตตัวเองไม่ใช่น้อย คำขอบคุณมันคงไม่พอ
ถึงแดง
เพื่อนทรหด ที่ใครเห็นเวลากูอยู่กับมึงแล้วต้องตกใจว่าสองคนนี้เหมือนพูดคุยกันแบบเกลียดกันมาก
ไม่น่าเชื่อว่านี่คือเพื่อนรัก
แกโทรมาพอดีตอนที่ชั้นเซ็งๆ
แดง การอยู่เมืองไทยโดยไม่มีมึงเนี่ย มันสาหัสมากเลยนะเว้ย
พักร้อนเมื่อไร บินกลับมาเลยนะ
เปลี่ยนสายการบินได้ยิ่งดี มาทำการบินไทยเหอะ จะได้เจอกันบ่อยๆ
ถึงพี่โอบ ถึงจะไม่สนิทกันเท่าไร
แต่ก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะ ตัวพี่เองก็สู้ สู้นะ ขอให้ทำใจได้เร็วๆ
บางทีเรื่องความรักที่มันไม่เป็นอย่างที่คิด มันอาจจะไม่ใช่ความผิดของพี่โอบ พี่แพท หรือผู้หญิงคนใหม่คนนั้น
แต่
มันอาจจะมาจากการที่เบื้องบนเค้ากำหนดไว้
ว่ามันหมดเวลาของเราแล้ว
ตอนนี้มันเป็นเวลาของคนใหม่
จะห้ามไม่ให้พี่โอบเศร้า มันคงไม่ได้
เพราะปุ้ยก็เคยอกหักมาก่อน ปุ้ยรู้ว่ามันสลัดความคิดนี้ออกไปไม่ได้ แม้แต่ตอนกินข้าว
กินข้าวก็ร้อง อาบน้ำก็ร้อง
แต่พอมานึกถึงว่าอีกฝ่าย เค้าจะร้อง อย่างที่เราร้องรึเปล่า
คำตอบคือ ไม่
ปุ้ยถึงหยุดร้อง แล้วก็ทำใจ จนตอนนี้ยังงงๆ ว่าอยู่ดีๆชั้นก็ไม่คิดเรื่องมันแล้ว ชั้นทำได้ไงเนี่ย
ไม่คิดว่าจะมีวันนี้
วันที่พยามหาความสำคัญของคนๆนั้นในใจ แต่หายังไงก็หาไม่เจอ่อน ปุ้ยรู้ว่ามันสลัดความคิดนี้ออกไปไม่ได้ แม้แต่ตอนกินข้าว
|
