เราลาออกจากงานแล้ว

จริงๆลาออกตั้งแต่วันพฤหัสที่แล้ว แต่ ณ วันนี้วันที่ 28 เรายังไปทำงานอยู่ทั้งที่ได้เงินเดือนตั้งแต่วันที่ 25

ก็ศักดิ์ศรีน่ะนะ กินไม่ได้ แต่ต้องมี ให้มันรู้ ว่าชั้นไม่ใช่คนชนิดที่ พอได้เงินแล้วก็เปิดลิบ ไม่รับผิดชอบงาน

เราต้องแสดงให้มันตระหนักว่าเรามีสปิริต มาทำงานจนครบเดือนทั้งที่ได้เงินเดือนไปครบแล้ว

วันพฤหัสที่แล้ว

วันที่เจ้าของโรงเรียนเค้าบอกเราว่ามีผู้ปกครองโทรมาต่อว่าว่าเราเอาเรื่องลูกเค้าไปนินทาให้พี่เลี้ยงลูกเค้าฟัง

เราอึ้ง

เราไม่ได้ทำ

และถึงเราอยากจะนินทา เราก็ไม่มีข้อมูลอะไรไปนินทาอยู่ดี เพราะเด็กคนนั้นไม่ได้อยู่ Classroom ของเรา

ต่อให้เป็นเด็กอยู่ห้องเรา เราก็ไม่มีข้อมูลที่จะเอาไปพูดอยู่ดี

เรามาอยู่โรงเรียนนี้ไม่ถึงเดือน ใครเป็นพ่อแม่ใคร ใครชื่ออะไรกันแน่ เรายังสับสนอยู่เลย เด็กฝรั่งจะชื่อพ้องกัน คนใหนโซเฟีย คนใหนซานย่า กว่าเราจะแยก จะจำได้ กว่าจะเรียกถูกคน ก็เป็นอาทิตย์

อีกอย่าง แต่ละวันเราเหนื่อยมากกับ เด็กสามขวบ 18 คน จนไม่ค่อยมีเวลาแม้แต่จะเข้าห้องน้ำ

มีอยู่วันนึงไปเรียนพละกับเด็ก เราหน้ามืดเกือบเป็นลม

ขนาดClassเรามี TA2 คน แล้วบางทีมีครูภาษาไทยมาช่วยอีกคนนะเนี่ย   เที่ยงมาเราก็หมดแรงแล้ว เราคงไม่มีแรงไปนินทาใครให้ใครฟังหรอก

แต่

ธรรมชาติของเด็กคือ เค้าจะรักคนที่คอยดูแลเค้า ถึงเค้าร้ายแต่ก็ด้วยความไม่รู้ ก็ค่อยๆสั่งสอนเอา

เพราะฉะนั้น ประเด็นเหนื่อยกับเด็กนี้ตัดไป ถึงเหนื่อยแต่ลึกๆก็มีความสุข

แต่ตตตตตตตตตตตตตตตต

ประเด็นที่ลาออก คือ ความน้อยใจ

เราพูดกับเจ้าของโรงเรียนไปซึ่งๆหน้าเลยว่า Can I quit at the end of the month?

เพราะเรารับไม่ได้ที่เค้าไม่มีความเชื่อใจในตัวเราเลย

ขืนอยู่ต่อไป มีใครโทรมาบอกว่าเราทำไม่ดีนั่นนี่ เค้ามิต้องเรียกเรามาคุยวันละสามเวลาเหรอไง

การที่เรียกเรามา แสดงว่าคุณเชื่อไปแล้วว่าเราเป็นคนผิด

เราไม่อยากเป็นแพะ หรือเป็นจำเลยของใคร

เราขอลาออก

สะใจ

ไม่ใช่ว่าก้าวร้าว

แต่การทำงานเอกชนตั้งแต่เรียนจบ ทำให้ได้บทเรียนว่าต่อให้ยอมคน คนเค้าก็ไม่ได้รักเรามากขึ้นอยู่ดี

เออนะ

ก็ดีล่ะ เราจะได้เอาเวลามาทำงาน ปอโท

อีกสามวัน จะสิ้นเดือนเว้ย เดี๋ยวก็ไม่ต้องไปเจอหน้ามันแล้ว

แต่ คิดถึงบรรดาตัวแสบจัง